“Liefdes list en leed” mag dan wel een dieptepunt in de SchizoHistorie zijn, de vragen die het opwierp over de werking waren van levensbelang voor de toekomst van de groep. De operationele bestuursbasis van de vzw was te klein. Eén tot twee personen stonden in voor alle aspecten van de organisatie: van affiches ontwerpen tot het verspreiden ervan, van het maken van programmaboekjes tot het versturen van de uitnodigingen, tot en met de op- en afbouw van de decors… Dit moest veranderen! De komende jaren wordt er veel energie besteed aan taakverdelingen. Dit loopt schizogewijs niet altijd van een leien dakje… Maar gaandeweg wordt de verbreding van de structuur voelbaar omdat meerdere mensen zich de praktisch organisatorische kant van toneel maken, gaan aantrekken. En omdat zij meestal niet in de cast verschijnen, gooien we de belangrijkste hier voor de spotlights: Joanna Kurdubelska, Hans Bavré en Jan De Rijck.

Het seizoen ’92-’93 moest voor een artistieke opkikker zorgen. En dat deed het ook door, door o.a. terug te grijpen naar twee oude liefdes: een Griekse klassieker en cabaret! Een schizofrene combinatie, nietwaar?

In april ’93 speelt Pascale Pringels mee in de Antwerpse KNS in “Het bezoek van de oude dame” van Friedrich Dürrenmatt (regie M. Brockhaus). En in januari ’93 gaat het stuk “Engelenstad” van Alain Pringels in première bij ‘Theater Prometheus’ (regie Eddy Vereycken).

De Schizo’s vieren hun tiende verjaardag in hun eigen Stal!

In het seizoen ’93-’94 nemen de Schizo’s een eigen theaterzaal in gebruik. Ze dopen hun zaal ‘De Stal’. Het gaat om een oude schuur die ze samen met de eigenaar hebben opgeknapt. Die eigenaar wordt de komende jaren hun hoofdsponsor: het is dhr. Eli Van Vliebergh (op foto rechts) van ‘Taverne De Vlaschaard’.

De Schizo’s onderstrepen hun creativiteit in dit jubileumjaar met vijf nieuwe productie: twee eenakters, een nieuw cabaretprogramma, een sprookje voor kinderen en een heel mooie Tsjechov.